جشنواره داستان کوتاه خانه از تأملی درباره‌ی همین نسبت آغاز می‌شود: نسبت انسان با مکان، و به‌طور خاص با خانه؛ مکانی که بیش از هر جای دیگری با تجربه‌ی زیسته‌ی ما درآمیخته است.

در داستان، مکان هرگز صرفاً صحنه‌ای برای وقوع حادثه نیست. گاهی مکان بر آدم‌ها اثر می‌گذارد، مناسبات میان آنها را تغییر می‌دهد، رفتارشان را شکل می‌دهد و گذشته را به اکنون می‌آورد. خانه، در این میان، می‌تواند حضوری تعیین‌کننده‌تر داشته باشد؛ می‌تواند بخشی از شخصیت آدم‌ها را بسازد، حافظ یک رابطه باشد، شاهد یک فقدان، یا خود منشأ رخدادی شود که مسیر زندگی را تغییر می‌دهد. از این منظر، خانه در این جشنواره نه صرفاً یک موضوع، بلکه یک امکان روایی است؛ امکانی برای دیدن آنچه میان انسان و مکان اتفاق می‌افتد.

خانه می‌تواند پناه باشد یا محل گسست؛ می‌تواند خاطره را نگه دارد یا گذشته‌ای را که تصور می‌کردیم پشت سر گذاشته‌ایم، دوباره به اکنون بازگرداند. می‌تواند محل شکل‌گیری صمیمیت، خانواده و تعلق باشد و در عین حال، صحنه‌ی تنهایی، تعارض و جدایی. حتی خانه‌ای که دیگر وجود ندارد، می‌تواند همچنان در زندگی کسی حضور داشته باشد.

ما این جشنواره را برگزار می‌کنیم تا به این لایه‌ی کمتر دیده‌شده‌ی خانه نزدیک شویم؛ به خانه‌ای که فقط آدرسِ یک زندگی نیست، بلکه بخشی از خودِ آن زندگی است.
دعوت ما به داستان‌هایی‌ست که در آنها مکان، حضوری زنده دارد؛ داستان‌هایی که خانه را از حاشیه‌ی روایت به متن می‌آورند و از خلال آن، به حافظه، هویت، رابطه، گذشته و اکنونِ انسان نگاه می‌کنند.